Bory Dolnośląskie
Szata roślinna
Największe
powierzchnie zajmuje ubogi florystycznie suboceaniczny bór świeży z
zespołu (Leucobryo – Pinetum). Drzewostan tworzy tu sosna z niewielkim
udziałem brzozy brodawkowatej i dębu szypułkowego. Słabo wykształconą
warstwę krzewów tworzy kruszyna i podrosty drzew. W ubogim runie
dominują: borówka czarna, borówka brusznica, śmiałek podgięty, wrzos,
pszeniec i orlica pospolita.
Wroniec widlasty
W obniżeniach terenu, czyli na stanowiskach wilgotniejszych i
piaszczystych z wyższym poziomem wód gruntowych wykształciły się płaty
śródlądowego świeżego boru wilgotnego (Molinio - Pinetum)
wyróżniającego się domieszką brzozy omszonej w drzewostanie, masowym
udziałem trzęślicy modrej w runie oraz obecnością mchu płonnika i w
mniejszym stopniu widłaków.
W bezodpływowych zagłębieniach terenu w sąsiedztwie stawów lub w
zagłębieniach międzywydmowych występują płaty kontynalnego boru
bagiennego (Vaccinio uligionosi – Pinateum) z kobiercami torfowców
porośniętymi krzewinkami bagna zwyczajnego, borówek, a także żurawiny.
W najbardziej suchych miejscach Borów Dolnośląskich, jakimi są piaski
wydmowe wykształciły się bory chrobotkowe (Cladinio – Pinetum). Dno
lasu charakteryzuje się brakiem roślinności zielnej zdominowanej przez
mszaki oraz chronione porosty z rodzaju (Cladina); chrobotek leśny i
chrobotek reniferowy.
Rosiczka pośrednia
W kompleksie z borami sosnowymi występują bory mieszane (Pino –
Quercetum). Płaty borów są w różnym stopniu przekształcenia w wyniku
gospodarczej działalności człowieka (zręby zupełne, wprowadzanie
gatunków obcych, zabiegi fitomelioracyjne). Drzewostan jest na ogół
kilkugatunkowy. W silnie zniekształconym runie gatunkom borowym
towarzyszą gatunki zrębowe: wierzbówka, lasów liściastych: glistnik
jaskółcze-ziele, pokrzywa, a także rośliny synantropijne: niecierpek
drobnokwiatowy.
Niewielkie fragmenty lasów liściastych - często silnie przekształcone -
można spotkać w wzdłuż cieków i wokół zbiorników wodnych (głównie w
dolinach Bobru, Kwisy, Nysy Łużyckiej, Czarnej Wielkiej). Są to z
reguły płaty lasów olszowych oraz lasów jesionowo-olszowych ze związku
Alno-Padion, porastające żyzne, dobrze uwilgotnione gleby. Fitocenozy
łęgów jesionowo-olszowych występują najczęściej w postaci różnej
wielkości izolowanych wysp wśród pól i wilgotnych łąk. Głównym
składnikiem drzewostanu jest olsza czarna i jesion wyniosły. Podszycie
jest zróżnicowane i bujnie wykształcone. Stałym składnikiem warstwy
krzewów jest czeremch. Z gatunków charakterystycznych i wyróżniających,
z dużą stałością występuje: przytulina błotna, tojeść pospolita,
psianka słodkogórz, karbieniec pospolity. Łęgi jesionowo-olszowe
występujące w kompleksie z płatami zdegenerowanych grądów,
charakteryzuje drzewostan mieszany. Najwyższą warstwę zbiorowiska
tworzy tu: lipa drobnolistna, jesion wyniosły, dąb szypułkowy, olsza
czarna, brzoza, wiąz szypułkowy. Zarówno podrost jak i runo są bujne. W
warstwie krzewów najczęściej spotkać można: jarzębinę, kruszynę,
kalinę, trzmielinę, bez czarny oraz podrosty drzew: czeremchy
zwyczajnej i osiki. Wieloskładnikowe runo budują tu między innymi:
podgarycznik, pokrzywa, tojeść pospolita, niecierpek pospolity, psianka
słodkogórz, chmiel. Aspekt wiosenny tworzą tu gatunki takie jak:
zawilec gajowy, gajowiec żółty, czworolist oraz fiołek leśny.
Grzybienie północne
Żyzne lasy bukowe tworzą w Polsce dwa główne zespoły: żyzną buczynę
karpacką, i żyzną buczynę Sudecką oraz na Wyżynie Krakowsko –
Częstochowskiej. Niżowe stanowiska tego typu lasu nie są sklasyfikowane
nawet w literaturze fachowej. Na obszarze B.D. wyróżnić należy płaty
buczyny karpackiej w formie podgórskiej wyróżniającej się udziałem
gatunków niżowych, wspólnych z grądami, co ma miejsce w rezerwacie
„Buczyna Szprotawska” oraz kwaśną buczynę niżową „Buczyna Bielawska” w
nadleśnictwie Pieńsk. Cechą charakterystyczną buczyn jest
jednowarstwowy, zwarty, wysokopienny drzewostan, złożony prawie
wyłącznie z buka Niewielką domieszkę stanowią klony, jawory i lipy
drobnolistne. Powoduje to bardzo silne zacienienie dna lasu, stąd
prawie zupełnie brak warstwy krzewów a rośliny zielne runa, głównie
tzw. geofity, wegetują intensywnie przed rozwojem liści buków. Później
silne zacienienie wytrzymują jedynie mszaki.
Roślinność Borów Dolnośląskich reprezentowana jest przez wiele cennych
i zagrożonych gatunków. Na terenie tym występuje około 40 gatunków
roślin całkowicie objętych ochroną oraz około 15 gatunków chronionych
częściowo. Wymienić należy między innymi; wawrzynek wilczełyko,
przedstawiciele paproci długosz królewski i podrzeń żebrowiec, orlik
pospolity, kruszczyk szerokolistny, listera jajowata, śniadek
bladaszkowaty, dziewięćsił bezłodygowy, naparstnica zwyczajna i
purpurowa, goździk piaskowy, wiciokrzew pomorski, gnidosz rozesłany,
podkolan biały, arnika górska, wrzosiec bagienny, widłaki goździsty,
jałowcowaty, torfowy, spłaszczony i prawdopodobnie widłak wroniec,
rosiczki okrągłolistna, długolistna i pośrednia, grążel żółty, grzybień
biały i północny. Na terenie B.D. został odnotowano stanowiska
pomocnika, bladaszkowatego który ostatni raz notowany był w latach 30.
W Borach Dolnośląskich znajdują się również stanowiska sosny błotnej,
sosny Banksa, sosny czarnej i smołowej oraz cisa, daglezji i jodły.
Z pośród roślin częściowo chronionych warte uwagi są; kruszyna
pospolita, bagno zwyczajne, kalina koralowa, paprotka zwyczajna,
porzeczka czarna, kocanka piaskowa, marzanka wonna, kopytnik pospolity,
pierwiosnka wyniosła.
Do gatunków nie objętych ochroną, ale w dużej mierze decydujących o
różnorodności florystycznej Borów Dolnośląskich należą między innymi;
czermień błotna, boborek trójlistkowy, jeżogłówka mniejsza, czworolist
pospolity, żurawina błotna, fiołek błotny, wierzba płożąca, modrzewnica
zwyczajna, gruszyczka jednokwiatowa, mniejsza, jednostronna i
okrągłolistna. Są to gatunki związane z zagrożonymi siedliskami
podmokłymi.
Licznie reprezentowana jest grupa porostów. Do gatunków chronionych
należą; chrobotek reniferowy, leśny, płucnica islandzka, kędzierzawa.
Bory Dolnośląskie obfitują w różne gatunki grzybów. Pośród powszechnie
uznawanych przez grzybiarzy gatunków (borowik szlachetny, koźlarz
babka, pieprznik jadalny i podgrzybek brunatny) znajdują się gatunki
chronione, lecz zrywane i niszczone m.in. szmaciak gałęziasty, smardz
jadalny czy też trujący sromotnik bezwstydny.
Gatunki hub są mniej liczniej reprezentowane ze względu na braku
rozkładającego się drewna, wymienić należy tu borowca dętego, łysiczkę,
pstrówkę żółtawą oraz gwizdosza frędzelkowatego i rudawego gatunki
wpisane do Czerwonej listy zagrożonych w Polsce. Znajdują się tu
również stanowiska promieniaka wilgociomierza, który charakteryzuje się
zmiennością położenia swych ramion w stosunku do warunków pogodowych.
Fauna
SSAKI
Na obszarze Borów Dolnośląskich dotychczas stwierdzono około 44
gatunków ssaków w tym 24 podlegające ochronie prawnej.
Kiedyś bory zamieszkiwały tury i żubry w XVII w. Odstrzelono ostatnie
niedźwiedzie, sto lat później ten sam los spotkał rysie i żbiki.
Gatunki takie jak bóbr, wilk i łoś nie występowały na tym terenie przez
dłuższy czas, lecz teraz powróciły, z pośród tych trzech gatunków tylko
bóbr osiedlił się na stałe budując żeremia, łosie ze względu na znikome
obszary podmokłe z dużą ilością lasów olszowych i łozowisk nie znajdzie
tu miejsca do rozrodu. Co roku widywane są pojedyncze osobniki
migrujące. Wilki widywane są w liczbie 1-5 osobników w różnych
częściach Borów Dolnośląskich, więc istnieje szansa na osiedlenie się
tego ważnego gatunku w ekosystemie leśnym w roli regulatora innych
populacji zwierząt. Kolejnym gatunkiem, który powrócił na teren B.D.
jest wydra, dzięki ochronie populacja wydry wzrosła.
Pozostałe gatunki fauny Borów Dolnośląskich to: gronostaj kuna
leśna i domowa, borsuk, tchórz, łasica łaska, lis oraz gatunek przybyły
ze wschodu jenot. Coraz częściej widywana jest norka amerykańska
potęcialne zagrożenie dla lęgów ptaków związanych ze środoiskiem wodno
– błotnym. Po stronie niemieckiej występuje szop pracz, który zapewne w
niedługim czasie osiedli się na terenie B.D.
Kopytne reprezentowane są przez sarnę, jelenie, dziki oraz sprowadzone
w XIX w. daniele.
Gryzonie wraz z wspomnianym wyżej bobrem przedstawiają się następująco;
ryjówka aksamitna i malutka, rzadki rzęsorek rzeczny, zębiełek
karliczek, piżmak jako nowy gatunek oraz popielica występująca np. w
rezerwacie „Buczyna Szprotawaska”.
PTAKI
Na całym terenie Borów Dolnośląskich stwierdzono ponad 150 gatunków
lęgowych i prawdopodobnie lęgowych, wymienić należy; bąka, kropiatkę,
gągoła, kanię rdzawa, puchacza, sóweczkę, głuszca oraz kulona gatunki
umieszczone w Polskiej Czerwonej Księdze Zwierząt.
Dzięki obecności licznych stawów hodowlanych na terenie Borów silnie
reprezentowana jest ornifauna wodno – błotna i to w skali krajowej. Do
tej grupy należą; bąk, kropiatka, zielonka, żuraw, gęś gęgawa, perkoz
rdzawoszyi, zausznik, brzęczka, gągoł, nurogęś oraz kaczki krzyżówki,
głowienki, czernice, cyranka, cyraneczka, płaskonos. Brzegi rzek są
ostojami sieweczki rzecznej, zimorodka, remiza, dziwonie, kuliczka
piskliwego, pliszki górskiej a na Kwisie spotkać można gatunek górski
pluszcza.
Sóweczka
Na szczególną uwagę zasługują ptaki drapieżne; bielik, kania rdzawa i
czarna, trzmielojad, błotniak stawowy i zbożowy, kobuz, krogulec,
jastrząb, myszołów zwyczajny i zimujący myszołów włochaty oraz
pustułka. Z gatunków drapieżników nocnych to; sóweczka, włochatka,
puchacz, puszczyk, uszatka, pójdźka oraz płomykówka zamieszkująca wieże
kościelne. Z kuraków to cietrzew oraz głuszec, których terytoria lęgowe
na terenie borów coraz bardziej się zacieśniają.
Pozostałe gatunki lęgowe warte odnotowania to; bocian czarny, samotnik,
dudek, muchołówka białoszyia i mała, tajemniczy lelek zwany
(kozodojem), gil, krzyżodziób świerkowy, czyż, czeczotka. Licznie
reprezentowany jest gatunek dzięciołów; dzięcioł czarny, duży, średni,
dzięciołek, dzięcioł zielonosiwy i zielony oraz krętogłów.
Do gatunków, które przestały się gnieździć na terenie borów w skutek
prześladowań i chemizacji rolnictwa to; rybołów, orzeł przedni, orlik
krzykliwy i gadożer.
Żuraw
Wspomnieć należy również o gatunku populacji skandynawskie, łabędzia
krzykliwego, który upodobał odpowiednie miejsce do rozrodu na
nieużytkowanych stawach hodowlanych położonych na terenie borów.
GADY
Gady reprezentowane są przez 7 gatunków. Są to; zaskroniec
zwyczajny, żmija zygzakowata oraz gniewosz plamisty. Pozostałe
to; jaszczurka zwinka, jaszczurka żyworodna oraz bez
nogi padalec. Niewykluczone również jest, że Bory Dolnośląskie są
miejscem lęgów żółwia błotnego, który widywany był na Nysie koło
Zgorzelca i przy ujściu Kwisy do Bobru koło Żelisławia.
PŁAZY
Ta grupa przedstawia się następująco; rzekotka drzewna, traszka
zwyczajna, traszka górska, ropucha paskówka, szara,
kumak nizinny, żaba trawna, żaba moczarowa, jeziorkowa,
śmieszka oraz żaba wodna krzyżówka żaby jeziorkowej z żabą
śmieszka.
RYBY
Na terenie borów w przepływających przez nie rzekach i strumieniach
oraz w stawach hodowlanych odnotowano dużo interesujących
przedstawicieli rybi są to m.in.; karp, leszcz, szczupak, gatunki
chronione to różanka, piskorz, śliz, strzelba potokowa, minóg
strumieniowy oraz pozostałe gatunki; głowacica, troć wędrowna, pstrąg
potokowy, brzana, kiełb, ukleja.
Skoro jesteśmy przy opisie fauny wodnej wspomnieć należy, iż w wodach
rzek Nysy łużyckiej i Kwisy żył małż skójka perłorodna, lecz na skutek
poławiaczy pereł, regulacji rzek i zanieczyszczeń wyginęła.
OWADY
Świat owadów na terenie borów jest bardzo bogaty, ale niestety do końca
nie zbadany. Zasługujące na uwagę to; motyle mieniak tęczowy, mieniak
stróżnik, paź królowej oraz bardzo rzadki paź żeglarz.
Z gatunków ważek zaliczanych do rzadko występujących to; trzepla
zielona, żagnica zielona, zalotka oraz ważka ruda.
Gatunki chrząszczy to; pospolite żuki gnojowe i leśne oraz ich kuzyn
tyfeusz, mieszkaniec torfowisk. Wielką rzadkością jest chroniony
jelonek rogacz oraz kozioróg dębosz. Z chronionych gatunków owadów
zamieszkujących obszar Borów Dolnośląskich to rodzina biegaczy
reprezentowana przez biegacz gajowego, wręgatego, skórzastego i
biegacza zielonozłotego (biegająca biżuteria). Na terenach
piaszczystych spotkać można trzeszcza piaskowego oraz postrach mrówek,
mrówkolwa plamoskrzydłego.
Przemkowski Park Krajobrazowy:
Szata roślinna
Charakterystycznymi cechami krajobrazu wschodniej części Borów
Dolnośląskich są rozległe bory sosnowe, niewielkie lasy liściaste,
stawy rybne oraz śródleśne torfowiska i wydmy śródlądowe. Z tego
względu, obszar ten charakteryzuje się wyspowym rozmieszczeniem różnych
elementów florystycznych. Obserwuje się tu wpływ środowisk górskich,
reprezentowanych przez naturalne drzewostany żyznej buczyny sudeckiej z
żywcem dziewięciolistnym w runie.
Na terenach podmokłych i torfowiskach spotyka się gatunki
subatlantyckie i kontynentalne. Występowanie roślin reprezentujących
różne elementy geograficzne i ekologiczne decyduje o wielkim bogactwie
gatunków i wartości miejscowej flory.
Na terenie PPK znajdują się liczne stanowiska roślin, ważne z punktu
widzenia ochrony przyrody. Są to przede wszystkim gatunki ujęte w
Polskiej Czerwonej Księgi Roślin, zagrożone w skali regionu oraz będące
pod częściową i całkowitą ochroną. Zachowanie siedlisk , w których
występują te gatunki ma zasadnicze znaczenie dla utrzymania
różnorodności flory.
Gatunki cenne z punktu widzenia ochrony wartości przyrodniczych,
reprezentują kilka grup geograficznych i ekologicznych. Są to między
innymi:
1. gatunki osiągające tu wschodnie granice swego występowania -rosiczka
pośrednia,
2. gatunki związane z efemerycznymi siedliskami zalewowymi – głównie
pobrzeża stawów, nawodnik trójpręcikowy, namulnik brzegowy,
3. gatunki torfowiskowe - rosiczka pośrednia, okrągłolistna, przygiełka
biała, borówka bagienna, żórawina drobnolistna,
4. gatunki związane z łąkami zmiennowilgotnymi – goździk pyszny,
nasięźrzał pospolity, kukułka szerokolistna.
Bory Dolnośląskie to
największy zwarty kompleks leśny w Zachodniej Polsce. Dominują bory
sosnowe, które w wielu miejscach wprowadzono na żyzne siedliska lasowe.
Zniekształcając je, co w rezultacie doprowadziło do degeneracji
naturalnych zespołów leśnych. Najbardziej zdegradowane zostały bory
bagienne, zniekształcone w wyniku prowadzonych od wielu lat prac
odwadniających. Świeże i suche bory sosnowe ograniczone są do
najuboższych siedlisk. Takimi siedliskami są wydmy śródlądowe, które ze
względu na swoje rozmiary można nazwać megawydmą (wydma w okolicach
Wilkocina). Skład florystyczny rosnących na wydmach drzewostanów
sosnowych, jest zachowany stosunkowo dobrze. W drzewostanie dominuje
sosna zwyczajna, z niewielkim udziałem brzozy brodawkowatej, dębu
szypułkowego i bezszypułkowego, a w miejscach wilgotnych, świerka
pospolitego. W runie dominują dwa gatunki borówek, czernica i
brusznica, a w niewielkich płatach borów bagiennych- borówka bagienna,
bagno zwyczajne ( lokalnie bardzo licznie występujące).
W borach sosnowych przechodzących w otwarte, suche wrzosowiska rośnie
jedna z najrzadszych roślin w PPK - widłak cyprysowy. Na wierzchowinach
wydm szczególnie na byłych poligonach wojskowych zachowały się ogromne
wrzosowiska o pow. blisko 4 tyś ha, z dominującym wrzosem pospolitym z
niewielkimi kępami sosny pospolitej i brzozy brodawkowatej. Ostoją
rzadkich i ginących roślin są torfowiska pośrednie, które powstały w
międzywydmowych, bezodpływowych zagłębieniach terenu. Największe z nich
to rezerwat przyrody „ Torfowisko Borówki”. Krajobraz tego obszaru
tworzą mchy torfowce, łany przygiełki białej, wełnianki pochwowatej i
wąskolistnej oraz żurawin. Niewielkie zbiorniki wodne w centralnej
części torfowiska to miejsca występowania grzybienia północnego oraz
pływacza średniego. We wnętrzu kompleksu borów na zwięzłych gliniastych
glebach zachowała się żyzna buczyna sudecka ze 150 letnim drzewostanem
bukowym. Pod okapem prawie 50 m wysokości buków zwyczajnych rosną
jawory, lipy drobnolistne, wiązy górskie i graby zwyczajne. Bogate runo
geofitów, tworzą między innymi żywiec dziewięciolistny i cebulkowy,
czerniec gronkowy, zachyłka trójkątna, łuskiewnik różowy.
Bory Dolnośląskie od wschodu i północy graniczą z doliną rzeki
Szprotawy, a od południa z doliną Czarnej Wody. Niegdyś, doliny te
porastały lasy łęgowe i olsy. Lasy łęgowe najlepiej zachowały się przy
zachodnim skraju Przemkowa. Od roku 2002 są chronione jako rezerwat
przyrody „ Łęgi Źródliskowe okolic Przemkowa”. Jest to mozaika grądów,
łęgów i olsów, poprzecinana meandrującymi potokami, wypływającymi z
około 20-u miejscowych źródlisk.
W drzewostanie spotykamy 250 letnie okazy dębu szypułkowego, a w runie
cały zespół roślin żyznych lasów liściastych z elementem flory górskiej
- bodziszkiem żałobnym, wiązem górskim
Większość lasów doliny rzeki Szprotawy i Czarnej Wody została
przekształcona na pastwiska i łąki. Do dziś zachowało się 1700 ha
podmokłych łąk– chronionych jako użytek ekologiczny
„ Przmkowskie Bagno”. Od roku 1950 na tym terenie gospodaruje przyroda,
mimo że do 1992 roku był tu lotniczy poligon wojskowy. Na obszarze tym,
spotkamy goździka pysznego, podkolana białego, listerę jajowatą,
rutewkę żółtą czy paproć nasięźrzał pospolity, a w wodach łączenia
baldaszkowatego, okrężnicę bagienną, pływacza zwyczajnego.
Najbardziej bagienna część doliny rzeki Szprotawy, została
przekształcona około roku 1880 na stawy hodowlane.
Flora PPK nie obfituje w duże ilości gatunków roślin chronionych,
jednak niektóre z nich tylko tu mają liczne populacje- widłak
cyprysowaty, goździk pyszny czy rośiczka pośrednia.
O wartości tego obszaru decyduje jego duża, zwarta powierzchnia, brak
terenów zurbanizowanych wewnątrz kompleksów leśnych i łąkowych oraz
głównych dróg fragmentujących ten obszar.
Fauna
Duża różnorodność siedliskowa wynikająca ze
zróżnicowania warunków glebowo - wodnych, stwarza korzystne
warunki zwierzętom o różnych wymaganiach życiowych. Takie biotopy
jak wydmy i różnego rodzaju tereny podmokłe często graniczą
bezpośrednio ze sobą. Rozległe zwarte kompleksy borowe pozbawione
osad ludzkich stanowią ostoje wielu rzadkich gatunków zwierząt,
bielika, bociana czarnego, kani czarnej i rdzawej oraz sóweczki i
włochatki. Na uwagę zasługuje występowanie gniewosza,
okazałego motyla żeglarka i jelonka rogacza.
Gatunkiem charakterystycznym borów i wrzosowisk graniczących z
terenami podmokłymi jest cietrzew. Dla zahamowania spadku
liczebności populacji cietrzewia, od wielu lat w PPK prowadzone są
działania polegające na usuwaniu z wrzosowisk siewek sosny i brzozy,
wykaszaniu wrzosu i odbudowy małych oczek wodnych. Działania te
sprzyjają też innym mieszkańcom tych terenów, jak
świergotek polny, skowronek borowy, lelek, dudek.
Bogata jest chiropterofauna związana ze starymi
drzewami, w których w okresie letnim zlokalizowane są
kolonie rozrodcze: borowiec wilki, borowiaczek, gacek brunatny.
Zimą, nietoperze wykorzystują zaadoptowane bunkry
poradzieckie jako swoje zimowiska, nocek duży, mopek, nocek
Bechsteina.
Mimo, że żyzne lasy liściaste stanowią niewielki procent
powierzchni PPK, to świat zwierząt zamieszkujący buczyny, łęgi i
olsy jest bardzo bogaty. Tylko tam gniazdują: bielik, muchołówka
mała , gołąb siniak, dzięcioł zielonosiwy i średni. W rezerwacie
przyrody „ Buczyna Piotrowicka” występuje popielica,
jeden z rzadszych na niżu Polski gatunek w z rodziny
pilchowatych.
Jednak największa różnorodność gatunków zwierząt związana jest z
rozległymi podmokłymi łąkami użytku ekologicznego „Przemkowskie
Bagno” i stawami hodowlanymi w rezerwacie przyrody „ Stawy
Przemkowskie”. Bogactwo gatunków i zagęszczenia ptaków są na
stawach niejednokrotnie wyższe niż na zbiornikach naturalnych. Na
tym obszarze stwierdzono występowanie 220 gatunków ptaków,
w tym 147 lęgowych. Na uwagę zasługuje kolonia czapli siwej
zlokalizowana w trzcinowiskach, kolonia kormorana czarnego oraz
lęgowe cztery gatunki perkozów. Perkoz dwuczuby gnieździ
się w liczbie 120 – 140 par, a zausznik do 200 par.
Rozległe łąki, szuwary trzcinowo – turzycowe oraz zarośla
wierzbowe na użytku ekologicznym
„ Przemkowskie Bagno” to jedna z największych na Dolnym Śląsku
ostoi żurawia, derkacza, świerszczaka, świergotka łąkowego oraz
wąsatki.
Na terenie tym występuje bardzo licznie jeleń europejski, sarna i
dzik, a z ssaków drapieżnych jenot, kuna leśna, tchórz, lis. Gospodarka
rybacka sprzyja zwiększaniu się populacji wydry i wielu
gatunków ptaków. Kilka lat temu na terenie PPK
wsiedlono bobry. Powiększająca się ich populacja pozwala
sądzić, że gatunek ten na stałe zadomowił się w Borach Dolnośląskich.
W wodach powierzchniowych żyją cztery gatunki chronionych ryb,
między innymi różanka.
W faunie PPK dominują gatunki rodzime. Zwierzęta obcego
pochodzenia, które zadomowiły się na tym tereni i osiągnęły znaczne
liczebności to jenot, norka amerykańska, piźmak, bażant łowny.
Obecność jenota i norki amerykańskiej negatywnie odbija się na
wielkości populacji lęgowej ptaków zarówno gnieżdzących się na
stawach jak i podmokłych łąkach.
Obszar PPK jest unikatowy na niżu Śląska pod
względem różnorodności środowisk oraz związanej z nią flory
i fauny.
Informacje pochodzą ze strony dzpk.pl i opracowania Jana
Ryszawego.
Fotografie pochodzą ze stron www.atlas-roslin.pl i www.hlasek.com
|
